Sürətli axtarış programı

Yəqin ki Windoswsun özündəki axtarışın sürəti sizi də təmin etmir. Bir faylı tapmaq üçün bir neçə dəiqənizi alır. Sizə təqdim edəcəyim program Ava Find 1.5 bu sahədəki zaman probleminizi tamamilə həll edəcək. Program ilk qurulduğu sırada PC nin içini bir neçə dəqiqə ərzində gözdən keçirir. Daha sonra isə müəyyən vaxtdan bir özü özünü təzələyir. Bu program vasitəsi ilə istədiyiniz faylın adını belə yazmadan artıq onu tapa bilərsiniz. Ayrıca PC dəki videoları, rəsmləri qruplaşdıraraq gözdən keçirmə imkanı verir. Məndə 1 aylıq versiyasıdır full yoxdur. Crackını və ya Keyini tapan olsa bura yerləşdirsin. Çox işə yarayan bir şeydir.
Buradan endirə bilərsiniz:
www.avafind.com
Çoxdandır baxmamışam bəlkə təzə versiyası belə çıxıb. İstifadə edən qardaşlardan xahişim odur ki yeni versiyalar çıxdıqda bizi də xəbərdar etsinlər. Programın setup.exe faylında sizdən tağut məhkəmələrini qəbul etmənizi istiyən bir yazı çıxsa bunu da customizer vasitəsi ilə həll edin. Forumda bu barədə var.
Ayrıca mənə faylları içindəki sözə görə tapan belə sürətli bir program lazımdır. Məsələn içində “dua” kəliməsi keçən bütün kitabları və ya faylları qısa zamanda tapsın. XP də bu funksiya var ama çox zaman alır. Əgər qarşınıza çıxsa bizi unutmayın...
İstədiyini asanlaşdıran Allaha həmd olsun.

Usamə hədisinin açıqlaması.

Günümüzdəki Cəhmiyyənin varisləri, Allah Rəsulunun sas bir hədisini gətirərək şəhadət kəliməsini söyləyən adam nə edərsə etsin müsəlman sifəti ondan qalxmaz deyirlər. Bu şübhəyə öz zamanında Muhəmməd bin AbdulVahhab belə cavab vermişdir:

“Burada bir şübhə vardır. O da Rəsulullahın sas Usaməyə: Ləə iləhə illəllah deyən bir adamın öldürülməsini xoş qarşılamadığı haqda dediyi sözdür. (Muslim: İman: 97)
Yenə Rəsulullahın sas bu sözü də bu şübhəni gündəmə gətirir: “İnsanlarla Ləə iləhə illəllah deyənə qədər vuruşmaqla əmr olundum.” (Muslim: İman: 20) Yenə buna bənzər hədislər də vardır ki, bunlar da, bu kəlimni söyləyənlərə toxunmamağı tələb edir.
Əslində bu cahillər sözləriylə demək istəyirlər ki: “Bunu söyləyənlər təkfir oluna bilməzlər, nə edərlərsə etsinlər, öldürülməzlər, qarşılarına çıxılmaz”.
Bu cahil müşriklərə belə cavab verilər. Bilindiyi kimi Rəsulullah sas yəhudilərlə savaşmış və onları olduqları yerdən sürgün etmişdir. Halbuki onlar da “Ləə iləhə illəllah” deyirdilər. Eyni zamanda Rəsulullahın səhabələri Bənu Hanifəylə savaşmışdır. Halbuki onlar şəhadət kəliməsini söyləyirdilər. Yəni Allahdan başqa ilah olmadığına və Muhəmmədin də Allahın Rəsulu olduğuna şəhadət edir, namaz qılır, Müsəlman olduqlarını iddia edirdilər. Necəki Əli bin Əbu Talib onları atəşdə yandırmışdı. Çünki bu cahillər bunu iqrar edib söyləyirlər. Öldükdən sonra dirilməyi inkar edən küfrə girmiş olar, “Ləə iləhə illəllah” desə də öldürülər. İslami rüknlərdən hər hansı birini inkar edərsə və eyni zamanda tövhid kəliməsini söyləsə də küfrə girər və öldürülər.
Bu necə olur ki, İslamın fəri məsələlərindən birini inkar edən kimsəyə hərhansı bir faydası olmadığı halda, dinin əsli, bütün peyğəmbərlərin gətirdiyi dinin təməli olan Tövhidi inkar edən kimsəyə sadəcə “Ləə iləhə illəllah” kəliməsi fayda verə bilər?
Ancaq Allah düşmənləri, hədislərin mənasını lazım olduğu kimi anlaya bilmirlər. Bu bilinən bir həqiqətdir ki, bir kimsə Müsəlman olduğunu açıqladıqdan sonra, artıq ona zidd olan bütün şeylərdən uzaqlaşması lazımdır ki, bunlar onda qəti bir iman halını almış olsun. Necə ki Allah svt buyurur:
“Ey iman gətirənlər! Allah yolunda çıxdığınız zaman araşdırın!...” (Ən-Nisa: 4/94.)
Ayə bu həqiqəti vurğulayır. Adamın halı qəti bilinib ortaya çıxana qədər ona toxunmamaq. Ancaq məsələ, araşdırılıb ortaya çıxdıqda, onda İslama müxalif bir hal varsa, o zaman bu ayənin “araşdırın” hökmü gərəyi olaraq öldürülər. Əgər öldürlməyib və ya toxunulmayıb, onlarla savaşılmayacaqdısa “araşdırın” ifadəsinin bir mənası olmazdı...” (Kəşfuş Şubuhat: 40)

Sələfə görə İman və küfr nədir?

Allah rəhmət etsin Əhli Sünnət alimləri iman və küfr haqda çox sözlər sərf etdilər. Fəqət bunların içində həm sistemli olması, həm sadə və aydın olması baxımından Şeyxul İslam İbni Teymiyyənin tələbələrindən olan İmam İbni Qeyyimin bir yazısı çox diqqət çəkir...Ümidvaram ki Allahın izni və yardımı ilə bu yazı oxuculara “İman və küfrün” həqiqətini anlamaqda yardımçı olacaq...Yazını Şeyxin “Salah və hukmu tarikiha” kitabının 25-ci səhifələrindən başlayaraq aldım. Allah svt yazını qullarına faydalı etsin!

“...Bu məsələdə doğrunu bilmək imanın və küfrün həqiqətini bilməyə bağlıdır. Rəd və qəbul ancaq bundan sonra səhih olar. İman və küfr bir birinin ziddidir. Biri olmadığı zaman digəri onun yerini tutar.
İman, müxtəlif şöbələri olan bir əsl olduğuna görə və hər şöbəsi iman deyə adlandırıldığına görə namaz da imandan bir şöbədir. Zəkat, həcc və oruc da belədir. Həya, təvəkkül, Allahdan qorxmaq və Ona yönəlmək kimi batini (daxili) əməllər də imandan bir şöbədirlər. Hətta bu şöbələr yoldan bit tikan və ya daş daş parçasını qaldırmağı belə əhatə edir. Çünki o belə imanın şöbələrindən bir şöbədir. Bu şöbələrdən elələri var ki onların yox olmasıyla iman yox olar, kəlimeyi şəhadət kimi. Elələri də var ki onların yox olması imanın da yox olmasıyla nəticələnməz, yoldan əziyyət verən şeyləri qaldırmaq kimi. Bu ikisi arasında bir birindən çox fərqli şöbələr vardır. Bunlardan bir qismi də şəhadət şöbəsinə daxil olur və ona yaxındır, bir qismi də yoldan əziyyət verən şeyləri qaldırmaq şöbəsinə daxil olur və ona yaxındır.
Küfrün də əsli və şöbələri vardır. İmanın şöbələri iman olduğu kimi küfrün şöbələri də küfrdür. Həya duyğusu imandan bir şöbədi, həyasızlıq da küfrün bir şöbəsidir. Doğruluq imanın bir şöbəsidir, yalan küfrün bir şöbəsidir. Namaz, zəkat, həcc və oruc imanın şöbələrindəndir. Bunları tərk də küfrün şöbələrindəndir. Allahın endirdiyi hökmlərlə hökm etmək imanın şöbələrindəndir. İtaətin hamısı imanın şöbələrindən olduğu kimi asiliklərin hamısı da küfrün şöbələrindəndir.
İmanın şöbələri iki qisimdir: sözlü olanlar, feli olanlar (hərəkətlər). Küfrün şöbələri də iki qisimdir: sözlü olanlar, feli olanlar. İmanın sözlü şöbələrindən elələri vardır ki bunların olmaması imanın da olmamasını göstərir. Feli şöbələrdən də elələri vardır ki bunların olmaması imanın olmamasını göstərir. Küfrün sözlü və feli şöbələri də belədir. Necə ki istəyərək küfr sözü söyləyən adam təkfir edilir və bu sözü söyləmək küfrün bir şöbəsidir. Bütə səcdə etmək və mushafı (quran) alçaltmaq kimi küfrün şöbələrindən bir şöbəsinə aid bir feli etmək də təkfirə səbəbdir. Bu bir əsldir, təməl prinsipdir.
Burada başqa bir təməl qayda da var. O da imanın həqiqətinin söz və əməldən meydana gəlmiş olmasıdır. Söz iki qisimdir: Qəlbin sözü, ki bu inancdır, ikincisi isə dilin sözü ki bu da dilin İslam kəliməsini söyləməsidir. (müsəlman olduğunu dilə gətirməsidir) Əməl də iki qisimdir: birinci qəlbin əməlidir ki bu, qəlbin niyyəti və ixlasdır. İkinci orqanların əməlidir. Bu dördü olmadığı zaman iman tamamən yox olur. Qəlbin təsdiqi yox olduğu zaman digər bölümlərin olması heç bir fayda verməz. Çünki qəlbin təsdiqi, faydalı olması üçün şərtdir. Doğruluğuna inanmaqla yanaşı qəlbin əməli olmazsa, niyyət və ixlas olmazsa o zaman nə olar? Bu məsələ mürciyə və Əhli Sünnət arasında mübahisə obyekti olmuşdur.
Əhli Sünnətin hamısı belə bir halda imanın yox olacağını, qəlbin sevgisi və bağlılığı demək olan qəlbi əməlin olmaması halında təsdiqin də faydasının olmayacağı görüşündədir. Necə ki İblisə, Firona, Firon qövmünə, peyğəmbərlərin doğruluğuna inanan, hətta gizli-gizli bunu qəbul edən və o yalançı deyildir, fəqət biz ona tabe olmarıq və iman etmərik deyən yəhudilər və müşriklərə də fayda verməmişdir. Qəlbin əməlinin yox olmasıyla iman yox olduğuna görə, orqanların əməllərinin ən böyüyünün yox olmasıyla, xüsusilə bu əməlin yoxluğu qəlbdəki sevgi və bağlılığın olmasını məcburi qıldığına görə imanın yox olması da qəribə olmaz. Qəlbdə sevgi və bağlılığın yoxluğu yuxarıda da bildirildiyi kimi qəti bir təsdiqin olmamasını məcbur qılar. Şübhəsiz qəlbin itaətsizliyi orqanların itaətsizliyinin tələbidir. Çünki, əgər qəlb itaət etsəydi, orqanlar da itaət edər və bağlanardı. Çünki iman, yuxarıda da açıqlandığı kimi sadəcə təsdiqdən ibarət deyildir.
İman, itaət və bağlılığı tələb edən bir təsdiqdir. Hidayət də ancaq haqqı bilmək və onu açıqlamaq deyildir. Bununla birlikdə ona tabe olmağı və tələblərinə əməl etməyi tələb edən bir tanımadır. Birincisi də hidayət olaraq adlandırılsa belə ihtidanı (doğru yola girməyi) tələb edən tam bir hidayət deyildir. Təsdiq etiqadı da hər nə qədər təsdiq deyə adlandırılsa belə imanı tələb edən bir təsdiq deyildir. Sənin bu təməl prinsipə müraciət etməyin və onu göz önündə tutmağın

Müsəlmanlar və cahiliyyə bayramları

Yəqin ki hər kəs bu fikri qəbul edər ki müşriklərlə münasibət, onların bayramlarına qatılmaq, onlara bənzəmək və bu kimi digər məsələlər haqqında yazılmış ən dəyərli və geniş kitab Şeyxul İslam İbni Teymiyyənin (Allah rəhmət etsin və cənnətdə yüksək dərəcələr nəsib etsin) “İqtidaus Siratal Mustəqim li Muhalifətu Ashabul Cahim” kitabıdır. Müəllif kitabda bu məsələləri çox geniş və açıq bir şəkildə ələ alaraq, Müsəlmanlara bu mövzuda şəriətin təyin etdiyi hədləri göstərmiş və bu fitnədən qurtulma yollarına işarə etmişdir. Bu yazımda şeyxin o kitabından qısaldılmış şəkildə sitatlar gətirərək (c.1 s.483 və yaxın səhifələr) məsələyə İslamın münasibətini açıqlamağa çalışacağam. Təbii ki həmişə olduğu kimi Allahın izni və yardımıyla. Hər şeydən əvvəl bayram kəliməsinin nə olduğuna baxaq:

“...Buradakı açıqlamalardan anlaşıldığına görə “Bayram” termini “müəyyən bir zaman içində, dönüşlü bir şəkildə təkrarlanan, hər kəsin üzünə açıq bir toplantı” mənasına gəlir. Bu dönüşlü təkrarlama ildən ilə ola biləcəyi kimi, həftədən həftəyə və ya aydan aya ola bilər. Bayram termini bu təməl mənadan başqa bir neçə mənada da anlaşıla bilər. Bu mənalardan biri “dönüşümlü şəkildə təkrarlanan gün” deməkdir. Ramazan bayramı və Cümə günü kimi. Bayramın bir digər mənası da müəyyən günlərdəki toplantıdır. Bu terminin başqa bir mənası da bayram günlərində edilən ibadət və adətlərin cəmidir...”

İstər ərəb dili, istər azərbaycan dili baxımından olduğu kimi, Şeyxul İslamın da açıqlamasından aydın olan, yeni il, novruz, 8 mart, valentin, 28 may və digər toplantıların bayram olduğudur. Təbii ki, İslam bayramı olmayan hər bayram qeyri İslami bir cahiliyyə bayramıdır. Şeyxul İslamın bu bayramlara qatılmaq haqda sözlərinə qulaq asaq:

“...Başqa bir tərəfdən kafirlərin bayramları mövzusunda bənzəməyin haramlığına dəlillər çoxdur. Məsələn bunlardan biri Peyğəmbərimizin “kim bir qövmə bənzəməyə çalışarsa o da onlardandır” şəkilindəki əmri kimi. Bu hədis kafirlərə bənzəməyin mütləq mənada haram olmasını tələb edir. Başqa bir dəlil də Peyğəmbərimizin “Müşriklərə müxalifət edin” şəklindəki əmridir. Bu dəlillər sayca çoxdur. Daha öncə bildirdiyimiz kimi, istər Quranda, istər Sünnətdə “qəzəbə düçar olmuşların” və “azmışların” yolları ilə getməyin haram olduğunu göstərən çox sayda dəlillər var. Heç şübhəsiz kafirlərin bayramları onların “yollarının” bir hissəsidir.
....Müşriklərin bayram toplantıları həm görünüşdəki aldadıcı bənzərlik, həm şəhvət duyğusunu oxşama, həm də batil xüsusiyyətlərini birlikdə özündə cəmləmişlər...Buna görə istər bu toplantıların özü, istərsə onlara qatılmaq və ya tamaşaçı olmaq bu terminlə ifadə edilmişdir. Allah yuxarıdakı ayədə (Əl-Furqan: 25/72) bu mərasimlərə tamaşaçı olmayanları tərifləyir. Tamaşaçı olmaq ancaq görərək və ya iştirak edərək hadisə yerində olmağı ifadə edir. Daha da irəli gedərək tamaşaçı olmaqla kifayətlənməyib bu cür mərasimlərə qatılmanın hökmü necə olar? Bunu da siz düşünün...
...Peyğəmbərimiz mədinəyə gəldiyi zaman yerli xalqın əylənərək qeyd etdiyi iki bayram gününün olduğunu gördü. Mədinəlilərə “bu bayram gününü mənası nədir?” deyə sual verincə onlardan “Biz cahiliyyə dövründə bu günlərdə əylənirdik” cavabını aldı. Mədinəlilərə belə buyurdu: “Allah sizin iki əyləncə gününüzü, onlardan xeyirli olan bu iki günlə dəyişdirdi. Bu iki gün Qurban və Ramazan bayramı günləridir.” (Əbu Davud: Sünən: 1/675. 1134 N hədis)

Bizim burda qısa şəkildə verdiyimiz məsələni müəllif kitabda çox geniş və incəliklərinə qədər açıqlamışdır. Məsələylə bağlı geniş məlumat üçün kitaba müraciət etmənizi tövsiyə edirəm.
Hər ağıl sahibi bilir ki günümüzdə keçirilən bayramlar bir çox yönləriylə təhlükəlidir. Bayramların özündə, qadınların kişilərlə qarışması, spirtli içkilər, zina, küfr olan əməl və sözlər vardır. Misal olaraq, Novruz adlanan məcusi bayramında atəşin üzərindən atlamağa baxaq. Atəşdən tullanmaqda məqsəd atəşin onlara gələ biləcək “qada-bəlaları” dəf etməsidir ki bu qədim məcusi inancı olub şirkdir. Bununla yanaşı 28 may demokratik respublikanın qurulması günü hakimiyyətin Allaha deyil xalqa məxsus olduğunu istəyənlərin bayramıdır. İman sahibi bir insanın Aləmlərin Rəbbinə qarşı işlənmiş ən böyük cinayətlərdən birinin ildönmündə iştirak etməsini anlaya bilmirəm...
Amma cəmiyyətimizin digər ziddiyyətli hərəkətlərinə baxdıqda bu ziddiyətin artıq normal bir adət halını aldığını görmək çətin deyil... Çünki bizlər “müsəlmanıq” dediyi halda şəhərin mərkəzinə fuhuş və zinanın simvolu olaraq “azad qadın”, digər bir tərəfinə isə zındıqlıq və küfrün simvolu olaraq “İslam işğalçılarına qarşı qəhramanca savaşmış” babəkin heykəlini qoyan bir toplumda yaşayırıq... Ziddiyyət bütün cahili rejimlərin ortaq nöqtəsidir!

Quranda ad və sifət düsturu

Ad və sifət məsələsində Sələfi salihinin "düsturu" olan ayə hansıdır?